ANKARA
Diğer Şehirleri Gör
SON DAKİKA

Anasayfa > İçimizden Biri > DUA EDİLİRKEN…

DUA EDİLİRKEN…
Son Güncellenme : 11 Şub 2017 11:37

bulent-kaya

Her gün binlerce kişi geliyor…

Poliklinikler, servisler, acil, yoğun bakım, hepsi hasta ve hasta yakınları ile dolu…     

Koridorlarda birbirimize çarpa çarpa ilerliyoruz… Poliklinik önlerinde sıra beklerken birbirimizden saygıyı ve sevgiyi esirgiyoruz.  Selam, güler yüz, şefkat ve anlayış göstermekten uzaklaşıyoruz…   Kalabalıklar arasında hepimiz yapayalnızız… Terkedilmişiz…  İlaçlarla ve sağlık çalışanları ile hastalığımıza anlam bulmaya çalışan zavallılara dönüşmüşüz… Doğadan koparılmanın acı faturasını yaşıyoruz… Birbirimize duadan çok beddua ediyoruz…

Bu kargaşa içinde sağlık arayanların ve sağlık verenlerin arasında yıllarım geçmiş…

Kayıplar, acılar, mutluluklar ve yaşananlar bir filmin karesi gibi izlenip geçip gitmiş… Çoğu unutulmuş. Unutulmayanlar ise çok az, belleğimde saklanmış… Hayat tecrübesi olarak bende kalmış… Düşündürmüş… Küçücük bir “an” da olsa güzellikler bırakmış. Yazılara dönüşmüş:

“Yoğun bakımın önü, , kafasını duvara yaslayan ve pencereden dışarıyı seyreden genç bir kız, dudakları kıpırdıyor. Belli ki bir şeyler söylüyor… Kendi âleminin akıntısına yelken açmış yol almaya çalışıyor… Perişanlık ve yalnızlık görüntüsü veriyor. Saçlarının dağınıklığı ve ayakkabısı herkesin dikkatini çekiyor… Sanki aralarında anlaşmışlar gibi bütün yüzler O’na bakıyor…  Kendi hülyasından, hastasından, düşüncelerinden kurtulanlar sadece izlemekle yetiniyor… Hiç kimse insan sıcağı ile dokunmuyor…    

Hissediyorum akıllardan şu sorular geçiyor: Acaba neden kendi kendine konuşuyor?   Yoğun bakımda annesi mi, babası mı,  kardeşi mi,  eşi mi veya sevdiği biri mi yatıyor? Yoksa hastasının yazgısını değiştirmek için Tanrı’ya dua mı ediyor?

Bense genç kız’a bakıp Tanrı’ya yalvardığım günlere dönüyorum… Yaşadıklarımı hatırlıyorum… Anlıyorum. Kendime tanıdık gelen bu dünyayı bir süre yeniden seyrediyorum…  Onunla iletişime geçmek için kendimi hazırlıyorum… Yüzünü ilk defa gördüğüm birinin bakışını bana döndürmesini istiyorum…

Bekliyorum. Duvara yaslanarak dizlerinin üstüne yavaş yavaş çöküşünü izliyorum… İçsel dünyasının derinliklerinden çıkması hiçte kolay olmuyor…”

Hastanelerde içsel iletişimler ve dualar hiç eksik olmuyor… Umut ediliyor. İyilik isteniyor…  Yardım bekleniyor… Var olan bırakılmak istenmiyor… Bütün bunlar istenirken bir şeyin unutulmaması gerekiyor: Tanrı’nın hayır diyebileceği…

Hiçbirimizin ayrıcalığı yok, hiçbirimizin üstünlüğü yok…

Başımıza gelen her olayda kendimizi bilmek, bulmak ve anlamak gerekiyor. Çünkü Tanrı’ya giden yol içsel derinliklerimizden ve sevgiden geçiyor…

Bülent KAYA

Sosyal Hizmet Uzmanı

Yorumlar

Bu Yazıya 0 Yorum Yapılmış

Yorum Yap

Kod Eşlem * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Bu Haberler Dikkatinizi Çekebilir

Vizyonda neler var?

Haber Portalı 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na %100 uygun olarak yayınlanmaktadır. Ajanslardan alınan haberlerin yeniden yayımı ve herhangi bir
ortamda basılması, ilgili ajansların bu yöndeki politikasına bağlı olarak önceden yazılı izin gerektirir. Sitemizdeki yazı, resim ve haberlerin her hakkı saklıdır. İzinsiz kullanılamaz.