ANKARA
Diğer Şehirleri Gör
SON DAKİKA

Anasayfa > İçimizden Biri > NE ZAMAN BİRİLERİNİ İZLESEM…

NE ZAMAN BİRİLERİNİ İZLESEM…
Son Güncellenme : 25 Şub 2017 10:12

bulent-kaya

Konya’nın en işlek caddesi olan zaferdeyim. Kalabalıklar arasında yürüyorum… Güneşin kendini göstermesi ile sıcağın keyfini çıkarıyorum. Bir zamanlar “Abdal” diyecekler diye elimde gezdirmeye utandığım sazım ile avare avare dolanıyorum.  Saz ustasının “Uzun süredir çalmıyorsunuz herhalde, sazı elinize almazsanız size küser…” sözüne takılıyorum. Niçin böyle söylediğini düşünüyorum… “Hep başkaları için mi yaşıyorum” sorusunu kendime soruyorum… İşine gidip gelen, hep koşuşturan ve kendini ihmal eden kendimle dertleşiyorum… Vitrinlere bakarken bedenimi ve yüzümü inceliyorum… Şaşırıyorum. Yorgun ve bitkin görünüyorum… Kendimle konuşmaya başlıyorum… Kendime zaman ayıramadığım için kızıyorum…

Yoruluyorum. Gedavet parkında, banklardan birine oturuyorum.  Sokak arasından çıkan ve mendil satan Suriyeli çocukları izliyorum… Şakalaşmalarını, gülüşlerini ve bağrışmalarını anlamaya çalışıyorum. Memleketlerinden uzak bir yerde nasıl böyle mutlu olabildiklerine şaşırıyorum… Küçük kızlardan birini Viem’e benzetiyorum. Hastanemize Halep’ten gelen ve bir gözünü kaybeden dokuz yaşındaki kız çocuğunu unutmuyorum. Onunla birlikte gelen diğer çocuklara yanık tedavisinde nasıl moral verdiğini gözümün önüne getiriyorum. Hayranlık duyuyorum… Ne zaman yanına çıksam, adım atışlarını izlesem, arkadaşlarını sakinleştirmesini görsem ve Arapça bilmediğim halde konuşmasını dinlesem sevgi ile doluyorum…  Tek gözü ile bana kaçamak bakışlarını hiç unutmuyorum… Hele de o acı içindeki gülümsemeni yüreğimden çıkaramıyorum…

Kalkıyorum. Yan tarafımda bulunan çay ocağına varıyorum. Bir çay söyleyip, oturuyorum.   Önümdeki masada sohbete dalan delikanlılara ve genç kızlara bakıyorum… Yüzlerinde ışık ve gözlerinde sevda yansıtan bakışlarını görüyorum… Şakalaşan gencecik, neşe dolu ve hareketli olan bu insanlara bayılıyorum… Yeniden gençliğime kavuşuyorum…  Kederlerimi unutuyorum… İçime umut dolduruyorum…

İkinci çayımı yudumlarken birden ürperiyorum.  İri yarı beyaz bir köpek yanımda duruyor, gençleri izlemeyi bırakıyorum. Elimi uzatıp ona dokunuyorum… Saçlarını tarar gibi başını okşuyorum… Yanımda fazla durmuyor… Genç bir kızın peşinden gidiyor. Bir süre takip ediyor.  Kız da benim gibi sonradan fark ediyor. Duraksıyor… Eğiliyor… Sakin bir şekilde tedirgin olmadan köpeği seviyor… Çantasından bir şeyler çıkarıp veriyor…  Yaşamın bütün güzellikleri yüreğime doluyor…

Bir süre daha seyre dalıyorum. Yüzlerini ilk defa gördüğüm insanların bazıları tanıdık geliyor. İnceliyorum… Gelenleri, geçenleri uğurluyorum… İçimdeki dünyada onlara bir yer açıyorum… “Belki bir zaman karşılaşırım” diyorum.  Ellerinde çayları olanları, gülüşenleri, konuşanları, banklarda oturanları ve bir şeyler satanları, bugünün insan sıcağında izliyorum… Kalabalıklar içinde yalnız olmadığımı hissediyorum… Kalkıyorum. Bütün güzellikleri alıp,  evimin yolunu tutuyorum… Giderken sazımın sesini merak ediyorum. Onunla barışmaya can atıyorum…

Olumlu veya olumsuz ne yaşanırsa yaşansın, ne zaman birilerini izlesem bu dünyanın “daha güzel” ve “daha iyi” olmasını istiyorum…

Bülent KAYA

Sosyal Hizmet Uzmanı

Watch Full Movie Online Streaming Online and Download

Yorumlar

Bu Yazıya 0 Yorum Yapılmış

Yorum Yap

Kod Eşlem * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Bu Haberler Dikkatinizi Çekebilir

Vizyonda neler var?

Haber Portalı 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na %100 uygun olarak yayınlanmaktadır. Ajanslardan alınan haberlerin yeniden yayımı ve herhangi bir
ortamda basılması, ilgili ajansların bu yöndeki politikasına bağlı olarak önceden yazılı izin gerektirir. Sitemizdeki yazı, resim ve haberlerin her hakkı saklıdır. İzinsiz kullanılamaz.